daysarenumbers

OHY1034 23.07.2005 Cumartesi 19:15 20:15 IST DLM Yer Mevcut

2005-07-18T04:10:00.000-07:00

Biletin üzerinde bu yazıyor... Dönüşü yok .. Tek gidiş.. Heyecanlı mıyım? Evet? Cesaret bu mu? Bilmiyorum... Sadece istediğim şeyin farkındayım o kadar... Bir süre ara veriyorum.. Ellerimin titremesi durunca yazacağım ....

Arkasından konuşulası şeyler

2005-07-11T00:03:00.000-07:00

Arkandan bakarken anlarsam sadece seni sevdiğimi... Sana şimdiye kadar söylediklerim yalan olmaz mı? Veya giderken sen, terkederken bendeki benliğini, sadece nereye gideceğini düşünüyorsan?

Giden, ardında bıraktıklarını toparlamaksızın bir telaş içinde... Kalan, bu ardında bırakılmışlıkları toparlamakla yükümlü zaman zaman....

Uzun bir süre birlikte yaşadığımız ev sonunda tamamen boşaldı. Sen giderken herşeyi aldım demiştin ya, almamışsın aslında, sen kalmışsın... Bak şu duvardaki tabloyu çıkarttığında evi ilk boyadığımız renk.. sarı turuncu ilk günkü gibi ortaya çıktı... geri de kalan ise zamanla kirlelenen ve solan...

Sen giderken herşeyi aldım demiştin ya, almamışsın aslında, ben kalmışım... Balkondan boş salona baktım.. ne kadar büyük görünüyor.. boş olunca böyle mi oluyor evler? .. hiç dikkat etmemişim .. içinde hayaletlerimiz koşuşturuyor...

Şimdi ben de gidiyorum .. herşeyi aldım sanıyorum ... ama biliyorum mutlaka birşeyleri geride bırakmışımdır... ya seni, ya kendimi...

Hep dağınıktım değil mi?

its my life

2005-07-08T22:36:00.000-07:00

Ne kadar çok ilgilenen varmış meğer... Birden bire karanlık köşelerinden çıkıveren ve "hey dursana sen ne yaptığını zannediyorsun" diye bana sağ ellerinin işaret parmaklarını burunları hizzasında sallayarak "ihtar" vermeye başlayan "dost, eş, eski sevgili, eski eş ve akraba". Bunlar geçen ay yoktular. Ben ortalığa "gidiyorum ben" diye çıkıverince herşey değişti.

- "beni istanbula bağlayan bir şey kalmadı hocam ben gidiyorum"
- "delirmiş olmalısın iyi düşündün mü?"
düşünce balonumda cevap seçenekleri "yok düşünmedim seni deniyorum, anket yapıyorum, sismografım ben ne kadar sarsıldığına bakıyorum, sana yazıyorum huyum böyle, yanlız kaldım ilgiye ihtiyacım var ondan yapıyorum, buradaki kızlar bitti güneyde rus bulucam..... "

- "elbette düşündüm , bana iyi bir sebep göster istanbul'da kalmak için.. 'aa bak bu aklıma gelmemişti kaliim bari' diyebileceğim bişey.. var mı .. ha .. hı?"
derin sessizlik anı (4 saniye)
- "oğlum kariyerin ne olacak? sonra eşyaların.. "
bu mu yaa.. İstanbul bu mu?

Bir kent düşünün şimdi.. Bu kente insanlar; (düşünmek için 360 saniye)

her sabah hemen hemen aynı saatte uyansın.. sonra aynı noktalardan taşıtlara, servislere, vapurlara, otobüslere ve bilimum tekerlekli tekerleksiz ulaşım araçlarına binerek ve evden çıkarken gökyüzüne bakmayı unutarak (ki bu çok önemli çünkü bir evren olduğunu hiç bir zaman boş geçmemek lazım .. bu evrende bir hacim kapladığını ve bu hacmin sana verilmiş bir "lütuf" olduğunu unutmamak açısından .. bence yani...) ve gülümsemelerini evde her hangi bir dolapta unutarak, gömleklerini ütüleyip ruhlarını ütülemeden bu "herkes" bir yerlere doğru koşturmaya başlasınlar.

Araba kullananlar kırmızı ışıklara bile ana avrat düz gitsin.. ve arabasında tek başına uykulu ve düşünceli bir edayla radyolardan yayılan sabah haberleri ve kahkaha konserveleri eşliğindeki dj'lerle hafif sırıtarak (bu kahkaha konserveleri işe yarıyor mu bilen var mı?) arabalarını sürerek tampon tampona bordro merkezlerine doğru gitsin... daha sonra yerin altına, eskiden köşk olan ama sonra yakılarak otopark haline getirilmiş bir araziye ya da sokağa ya da bir valeye ya da .. ya da ya da... bir yerlere park etsin..

annelerden, babalardan, eşlerden, çocuklardan, eski arkadaşlarınızdan daha çok zaman geçirilen "iş arkadaşlarıyla" zoraki sosyal ortamlarında, günde 8 saat pek de yaptığı işten mutlu olmadan.. öğlen rehavetinde hafif uyumamaya zorlanarak, belki bir toplantıdan ötekine koşarken ekstre ve araba boçları bilimum kredi ödemeleri ve kira artışlarını nasıl denk getirebileceğini düşünerek vakit geçirsin...

bu mekanda bu insanlar birbirlerine yalancıktan gülümsesin, köşeyi dönünce birbirleri arkasından söylemediğini bırakmasın, kariyer uğruna anasını satmaya hazır olsun, para kazanmanın en önemli getirisinin "sınıf atlama ve cinsel iktidarda sonsuz alternatif" olduğuna inanmış hedefleri bir başkasının altında gördüğü arabadan öteye gidemeyen ya da bir cep telefonun yeni modelini bekleme heyecanını "gerçek adrenalin" sanan insanlarla dolu .. arı gibi "çalışan!" bir kent düşünün...

- "evet düşündün mü?"
- "ne yani istanbulu mu kastettin sen şimdi?"
(iç çekmek için 1 saniye)
- "hayır.. şu parfüm şişesinin üstünde ne yazıyor

bir parfümeri dükkanının vitrininin önünde dururlar üzerinde CK harfleri olan dev bir parfüm şişesi maketinin üzerinde Paris, London, Tokyo, New York yazmaktadır...

- "işte bunları kastediyorum"
(ne gösterdiğimi anlaması için 10 saniye)
- "manyaksın sen"

doğrudur.. herkes kendi çapında biraz manyak olmalıdır bence. bu biraz farklılık yaratabilir .. toplu histeriden iyidir yahu ..

- "perişan olacaksın güneyde"
- "bu seni üzecek mi?"
- "elbette, dostumsun"
- "ah evet, ama bu başka bir hikaye ....."

caddebostan sahilinde güneşin batışı (yaklaşık 10 dakika)

Dünyalar savaştı biz de yedik !

2005-07-07T02:15:00.000-07:00

Ne yaptın sen ya Spielberg ya?

croSSroadS ya da sıkça sorulan sorular

2005-07-07T00:19:00.000-07:00

Dün akşam üstü işini yeni kaybetmiş bir arkadaşımla Bostancı'da buluşup oturup konuştuk. Senelerdir İstanbul'da emek verdiği medya sektörünü, "emekçisine" yabancılaşan ve daha çok iş gücü kullanıp karşılığını daha az vermeye başlayan "sömürgen" bir kurum olarak niteledi. "Bu yabancılaşma sadece bu sektörde mi, yoksa İstanbul'da herşey bir şekilde yabancılaşıyor mu?" soruları kaçınılmaz olarak gündeme geldi.

Üniversiteden mezun olduktan sonra insanların yaşamak için neler yaptığını irdeledik. Bunu yaparken henüz üzerinden bir kaç hafta geçmiş olan ve yaklaşık 30 kişinin katıldığı bir "üniversite grup" toplantısına katılan eski dostları da masaya yatırdık tabii.

Üniversite yemeklerinde en kortuğum şeylerden biri birbirlerini uzun zaman görmeyen insanların birbirleriyle "sidik yarıştırması" durumudur. Belli bir süre içinde insanlar hayatta ne kadar yol aldıklarını ve ne mevkilere geldiklerini diğerlerinin "gözüne" sokmaya bayılırlar. Sanırım bu garip bir tatmin aracı olsa gerek. Bana yanlış geliyor.

Sohbetimizde seçtiğimiz durum ve yolların kendi hayat felsefemize ters düşmediğini, aksine hayatı gerçekten yaşamak için bir şeylere "köle" olmadan çabalayıp durduğumuzu hissettik. Ancak dönen çarklar arasında bu durum çok "parlak" bir sonuç ortya çıkarmıyordu. Dışarda altı dolu olmayan, tüketime, kariyer ve sınıf savaşlarına dayalı bir hayat hüküm sürerken "ne kadar idealistiz be!" diye avunmakta mıydık yoksa ne? Bu çarkların arasında kalmıyor muyduk zaten?

Sonuç olarak vardığımız bir nokta oldu mu? Hayır. Ancak birbirimizi anlıyor olmanın verdiği hazla şehre biraz daha yabancılaştığımıza karar vermiş olabiliriz... Çarklara gelince.. Onlar biz ne düşünürsek düşünelim dönmeye devam edecekler. Ve biz kendimizi Terry Gillam'ın hicvettiği o devasa kapitalist dünyaların bir köşesinde bu çarklardan sıçrayan kıvılcımlardan yanmamaya çalışarak elimizle yüzümüzü ve başımızı koruyarak hayata devam edeceğiz.. mi nedir ?

2005-07-05T00:59:00.000-07:00

relax

Temmuz Göçleri

2005-07-04T23:01:00.000-07:00

Temmuz ayının ikinci haftasında güneye göç edeceğim. Çiftini çubuğunu satmış, borçlarının bir kısmını ödemiş birisi olarak beni neyin beklediğine aldırış bile etmeden gideceğim. Göcek'ten Dalyan'a kadar olan geniş bir bölgede yaşamayı düşünüyorum. İstanbul'da ekonomik işkenceden aldığım yaraları oralarda sarmayı hayal ediyorum. Ama önce Tori Amos'u seyredeceğim.

Geçen hafta Dalyan'a gittim. Göç etmeden önce insanları göçmen kuşlardan ayıran en önemli özelliklerden biri bu bence. Gitmeden önce bir ortalığı kolaçan edebilmek şansı. İztuzu Plajı'nda uzandım bir pazar öğleden sonra. Daha sonra bir kır lokantasında demlendim bir süre. Huzur aramak buysa gerçekten doğru yerdeyim sanıyorum.

Kedilerim var. 3 tane. Şimdilik bir pansiyonda bekliyorlar beni. İstanbul'da bir pansiyon bu. Ben yerleşince onları da alacağım...

Neden gidiyorum peki? İstanbul'u sevmiyor muyum? Bunun İstanbul sevgisiyle bir alakası yok. Canım böyle istiyor. Bunun bana iyi geleceğine inanıyorum... Bunu yapabilmek bana biraz güven verecek biliyorum.. İstanbul'la arama mesafe koymak pek çok şeyi unutmak için yeni bir yaşam savaşına başlamak bana çok iyi gelecek hissediyorum...